Een dagje uit met RUIG; “RUIG On Tour”

Door: Jochem.

Zondagochtend, acht uur, Amsterdam, uiteindelijk is het gelukt om vier mensen in een auto richting Arnhem te krijgen. Onze voorzitter zou eerst meegaan, maar witte bergen en Après-Ski bleken belangrijker. Koen en Jelle waren op het laatste moment ingevlogen. Dit maakte ons team compleet: Margreet, Koen, Jelle en ik (Jochem) zouden de strijd aan gaan in Arnhem. 7,5 kilometer en een stapel hindernissen.

Aangekomen in Arnhem bleek er een prima zonnetje te staan, blauwe lucht, genoeg parkeerplek en een fantastische meneer op speaker! Alle ingrediënten om er een top dag van te maken. Ruim op tijd haalden wij de shirts op. In een zak werden de bandjes meegeleverd. Alleen Jelle was nog niet helemaal wakker. We waren bijna zonder bandjes gestart, gelukkig werd Jelle op tijd wakker en rende achter de zak aan. Anders hadden we bandjes al ingeleverd voordat we onze schoenen en RUIGe tight aan hadden.

Ikzelf was kennelijk bang mijn schoenen te verliezen dus had ze maar in fluor geel aangeschaft. Koen attendeerde mij er op dat ik nog  moest genieten van de kleur zolang het kon. Hij kreeg gelijk. Inmiddels waren de tassen ingeleverd, er werd nog even gegrapt door Jelle dat we in ieder geval meer tijd hadden dan hij met Theo meestal had. Relaxt naar de start toe werken dus. In het startvak werd nog even aan elkaar gevraagd of de “chemie” in het team aanwezig was. Er was in ieder geval genoeg gelachen voor de start.

Na de toeter waren we op weg naar hindernis één. Een swingover. We mochten achteraan aansluiten, tot onze verbazing waren er teams die hier al de bandjes verloren. Wij niet. Ruig was on tour en we vlogen er overheen, het eerste team was ingehaald.

Wij zetten deze koers voort. De hindernissen gingen vlekkeloos. Nadat we als team Margreet over een houten muur hadden getrokken waren we bij het kanoën aanbeland. Het was te merken dat wij dit nog niet hebben kunnen trainen bij RUIG. Zittend in de kano vroeg Jelle wie aan welke zijde zou roeien, niet wetende dat hij omgedraaid in kano zat. Leedvermaak aldaar. Na het tochtje op het water was de tweede combi in zicht. Hier had ik zelf even een momentje, hangend onder de Spaanse ruiter (iedereen heeft het weleens zwaar). Dat terwijl ik werd toegesproken door een jurylid die zichzelf eigenlijk interessanter vond dan het hele gebeuren om hem heen.

Vervolgens was er wat regen en wind komen opzetten en hingen we aan de volgende apenhang. Of zoals Koen het achteraf omschreef: ”Epische beelden zouden het geweest zijn”. Na de apenhang liepen wij richting de weilanden waar Jelle even voordeed hoe je snel door het weiland kon bewegen. Jawel Jelle had de dag ervoor een masterclass van Stijn Elferink gevolgd. Inmiddels zijn wij erachter dat pijl en boog schieten niet is weggelegd voor ons. Ook lopen met bakstenen en “onder” de balk werd niet altijd goed geïnterpreteerd.

Bij Arnhem zullen wij voortaan denken aan water, en brandnetels. De gehele run werden wij om de oren geslagen met de vele oversteekje door het water en telkens weer grepen wij de brandnetels vast bij het oversteken. Kennelijk konden wij niet zonder die dingen. Ik zelf sjokte inmiddels achter de rest aan, hopend dat de verzuring in de armen zou verdwijnen. Dat deed deze niet helemaal helaas, zwaartekracht kwam om de hoek kijken. Gelukkig was het water zo sportief mijn val van vier meter te breken.

De eindhindernis naderde, maar niet voordat wij wederom door het water liepen en Jelle een bodemonderzoekje uitvoerde, een man van vele talenten. Voor mijzelf verliep de eindhindernis vlotter dan gedacht en met een laatste zetje van Koen klonken wij de bel. Bandjes waren gehouden en een verrassende vijfde plaats. RUIG ging retour Amsterdam.