Door: Remco.

7 mei 2017. Op weg naar de Outdoor Challenge run in Oldenzaal. Een run die zich typeert een prachtige omgeving waarin je loopt, met een leuke afwisseling tussen ‘natte’ en ‘droge’ hindernissen.

Vier jaar geleden zijn we hier met een groep vrienden voor het eerst van start gegaan en liepen toen de familierun, die voor een aantal al erg pittig bleek te zijn. Maar dit was geen reden om niet weder te keren in Oldenzaal! De laatste twee jaar liepen we hier met minimaal twee groepen de groepsrun (vier man per team), ook dit jaar hadden we ons weer ingeschreven.

Om half één mochten we van start. Het doel was om met twee teams samen te lopen en er vooral een leuke run van te maken waarbij snelheid van ondergeschikt belang zou zijn aan gezelligheid. Het  ‘knalluh’ en ‘vlammen’ was dit seizoen al in eerdere runs gedaan dus vooral genieten was het motto. Dat moet lukken!

De eerste hindernissen werden snel en vakkundig genomen mede door de goede voorbereidingen qua training. Helaas waren na 20 hindernissen al enkele bandjes ingeleverd, maar dat mocht de pret niet drukken want het weer was lekker en de sfeer uitmuntend! Na ongeveer acht kilometer afgelegd te hebben moesten we door een sloot lopen waar geen einde aan leek te komen en waar de gedachten van menigeen al afdwaalden naar de hottubs die bij de finish op ons stonden te wachten. We moesten echter nog een flink stuk en een aantal wilden graag met bandje de finish halen, dus de scherpte moest bewaard blijven.

Aangekomen bij de twee bruggen werd duidelijk dat we vandaag toch verder dan onze middel het water in moesten. Een enkeling besloot de brug te gebruiken waar hij voor gemaakt is maar de meesten gingen toch een poging wagen en kwamen na pakladders/staplus met een flinke plons in het water terecht. De ‘droge mensen’ kwamen echter niet onder een nat pak uit want bij de volgende brug moest worden gezwommen.  Op naar hindernis 51: de gevreesde swingovers uit het water. Met nog drie bandjes in ons bezit en de sterke wil om deze te behouden begonnen we aan de hindernis. Helaas hadden de voorgaande hindernissen dusdanig hun tol geëist waardoor er hier nog twee bandjes sneuvelden. De eindhindernis leverde echter geen problemen op. Uitgeput maar vol trots werd de bel geluid. De 13 kilometer en 52 hindernissen lagen achter ons en waren verleden tijd!

Al zittend in de hottubs kreeg menig man zijn praatjes weer terug. Ook de sfeer met de andere deelnemers was weer zeer collegiaal en gezellig te noemen. Stiekem keken sommigen van ons jaloers naar het bandje van Ruud (trainer bij RUIG) die als enige deze felbegeerde trofee mee naar huis mocht nemen.

Oldenzaal tot volgend jaar…ook dan zullen we onze huid weer duur verkopen op jacht naar het bandje!