Door: Maarten

Ik hang op de kop in een touw en ben net van plan om mijn onderarmen wat rust te gunnen. Ik draai mezelf van apenhang naar catcrawl en precies op dat moment hoor ik achter mij: “Kom op Maarten, je kan het!” Met moeite draai ik mezelf op het touw en zie een lachende Margreet. Al zwaaiend roept ze vervolgens: “En nu door, je kan het!” Op dat moment krijg ik een glimlach van oor tot oor en roep snel: “Ik heb mijn bandje nog!”  “Ik ook!” roept ze terug en laat haar bandje zien. Dan klim ik verder, het laatste stuk apenhangend naar de balk en ren daarna over de lange boerenweg naar hindernis 16….

Maarten voor het afzien.

In mijn gedachten naar een paar uur eerder…. Midden in de nacht kregen we in de groepsapp een bericht dat Margreet zich had verslapen en iets later zou zijn. Zelfs de paarden had ze al naar het weiland gebracht. Gelukkig wist Jochem snel te antwoorden dat het nog maar 03:30 uur ’s nachts was en dat ze snel terug haar nest in moest. Pas toen kreeg Margreet door dat ze niet goed op de klok had gekeken en zich helemaal niet had verslapen…ze was er in ieder geval op tijd bij.

Aangekomen bij de volgende hindernis, waar je drie verschillende swingovers moest maken, stond ik voor een korte touw swingover te bedenken hoe ik dat toch in vredesnaam moest gaan aanpakken. “Deze had ik nog niet eerder gedaan en dit is allemaal op armkracht, dat gaat mij nooit lukken.” Niet bepaald helpende gedachten zou je kunnen zeggen. Toen kwam Margreet weer aangerend en in mijn ooghoek maakte ze de eerste van de drie swingovers. Ik bleef verbaasd naar het korte touw kijken en hoopte stiekem dat hij langzaam wat langer werd. Met een paar vlugge voetklemmen maakte Margreet haar drie swingovers en kwam toen naast mij staan. “Als je inspringt met je linkerhand, kun je jezelf wat optrekken en kunnen je voeten bij het touw”, zei ze. Precies de tip die ik nodig had, want met een felle sprong zorgde ik ervoor dat mijn voetklem precies op het uiterste puntje van het touw terecht kwam. Daarna kon ik gemakkelijk over de balk klimmen en veilig mijn welverdiende high-five van de jury in ontvangst nemen!

Op naar hindernis 17. Samen met Margreet liep ik door het weiland en vroeg haar nogmaals hoe het toch kwam dat ze al om 03:30 uur in de auto zat! We kwamen tot de conclusie dat het net zo absurd was als mijn verkeerde afslag! Want op de reis van Amsterdam naar Udenhout, maakte ik de fout dat ik mijn dagelijkse woon-werk route had aangehouden. Gelukkig dat opnieuw Jochem oplettend bleek te zijn en konden we na de Schipholtunnel weer keren om toch echt Utrecht aan te houden. Zowel Margreet als ik hadden kennelijk de nodige wedstrijdspanning gehad en waren de dag wat vreemd begonnen!

Tarzan…correctie: Maarten. Fotograaf: Hanneke van Iersel.

Na de volgende apenhang liet ik Margreet haar eigen tempo klimmen en sukkelde ik achter haar aan. Wel met de goede spirit en motivatie en hoe verder ik kwam, hoe beter het werd. Ik haalde alle combi’s in een keer en ging met gemak over de meeste hindernissen. Ik kon een redelijk tempo vasthouden en voelde mij super. Totdat ik bij de mega lange apenhang kwam, hindernis 31. Daar pakte ik even wat rust voordat ik aan het lange eind begon. Van de jury kreeg ik te horen dat er geen catcrawl geklommen mocht worden, afzien dus! De volledige lengte van de apenhang haalde ik. Maar daar was ook alles mee gezegd. Het was puur op karakter en niet meer op souplesse en techniek. Het uitklimtouw wilde ik vastpakken maar ik voelde dat ik geen knijpkracht meer had. Totaal verzuurd viel ik op de grond, gelukkig in de drassige drek. Ik kon gelukkig zonder pijn opstaan en mijn weg vervolgen, wel met totaal verzuurde onderarmen.

Bij de volgende hindernis, “de beukenbos combi” volgde mijn Waterloo. Daar probeerde ik tevergeefs om eerst door de de hangende autobanden te lopen en daarna onder het net door te klimmen. Vlak voor het einde merkte ik dat het niet meer ging, de pap was op! Vol trots liet ik mijn bandje door knippen en ging ik op weg naar de volgende combi op de Kasteellaan! Wat gaaf om van afstand opnieuw te horen dat je wordt aangemoedigd! Jochem heeft mij daar door de combi gecoacht en ik merkte dat er met een beetje support, nog best veel energie uit je lichaam valt te halen! Nu op naar de finish, de laatste combi van de dag! Daar stonden Margreet, Jelle en Jochem mij opnieuw op te wachten. De gevreesde Spaanse ruiter heb ik aangevallen als een beest en ik kwam voor mijn gevoel best snel boven. Hierna de triangels boven de waterbak. Onder een pallet door klimmen en dan aan de bel hangen! Helaas, daar moest ik tot twee keer toe zwemmen.

Toch ben ik super trots op mijzelf omdat ik mijn persoonlijke doelstellingen had behaald!

  • Plezier beleven;
  • Blessurevrij blijven & finishen;
  • Technisch goed klimmen en als training beschouwen;
  • Drie combi’s te halen & klimtechnieken van anderen bekijken.

Ik heb heel veel plezier gehad en genoten van de run. Met de RUIG-leden als support hebben we er samen een mooie dag van gemaakt. Ik zeg de volgende keer allemaal de wekker zetten en om 03:30 uur opstaan! Want het heeft Margreet magische krachten gegeven zo bleek achteraf! Fantastisch resultaat van haar, gefeliciteerd!

Groetjes en tot snel bij de training of run! Zet je wekker vroeg 🙂

Maarten