Door: Jeroen

Mijn eerste survivalrun: 6 kilometer voor de beginners bij Stormrun

Met als achtergrond dat ik een enthousiast en ervaren deelnemer bij obstacle runs ben, was ik al langzaamaan geïnteresseerd geraakt in survivalrun. Survivalrun is een sport die met name in het oosten van het land veel beoefend wordt en waar veel overeenkomsten zijn met obstacle runs. Door de meer “technische” obstakels, wordt het als moeilijker gezien. De top-lopers in obstacle running trainen regelmatig survivalrun technieken en hebben hier zichtbaar baat bij.

Via Facebook zag ik dat één van mijn maatjes van Team Up40 (Jeroen Pasman) deel ging nemen aan een survivalrun beginners cursus waar de basistechnieken zouden worden aangeleerd. Hij ging dit doen bij survivalvereniging “RUIG”, een nieuwe vereniging die blijkt te trainen op zo’n 10 minuten afstand van waar ik woon (!)

Ik ben op een van de avonden dat hij trainde even langs geweest om te kijken en zag een indrukwekkende baan, met een wirwar van touwen en balken en een enthousiaste en kundige trainer. Dat hier wat te leren viel, was mij meteen duidelijk en ik heb mij dan direct ook aangemeld voor de volgende geplande beginnerscursus. Vanaf eind maart heb ik vervolgens 4 trainingen gevolgd en was erg onder de indruk van wat ik in die korte tijd leerde.

Door een overlopende agenda kon ik pas in september écht beginnen met trainingen en heb mezelf direct maar wat uitdagingen op survivalrun gebied opgelegd, waarvan de eerste de Stormrun zou zijn. De inschrijfkosten van € 15,- hoefde ik het niet voor te laten en doordat ik via RUIG al automatisch lid was geworden van de Survivalbond ging de inschrijving echt super makkelijk.

Als beginner (5 trainingen vanaf september) heb ik me ingeschreven voor de makkelijkste categorie: 6 km recreatief. Hulp bij obstakels is in deze categorie toegestaan en de écht moeilijke obstakels mogen aangepast gedaan worden en een aantal zelfs overgeslagen.

Mijn voorbereiding voor de Stormrun was niet veel anders dan voor een obstacle run: Ik heb me verdiept in het parcours en de volgorde van de obstakels. Ook mijn tas had nagenoeg dezelfde inhoud als normaliter voor een obstacle run. (Alleen deze keer een lange tight in plaats van een korte broek)

Om 11:00 vertrek ik relaxed richting Deest (nabij Nijmegen), ik heb alle tijd, aangezien ik pas tegen half twee moet starten. De andere deelnemers van RUIG, moeten véél vroeger starten dan ik, dus dan maar alleen die kant op.

Ophalen van shirt en bandje gaat soepel en snel op basis van het mij vooraf gezonden startnummer. Vervolgens het start-finish terrein op, waar ik mede-uppie en tevens fanatiek survivalrunner Robert Brouwer tegen kom. Even later tref ik ook Pim van RUIG die net gefinisht was en me enthousiast over zijn run verteld. Hij legt me ook wat uit over de verschillende klassen die hier deelnemen en we wachten op Margreet die niet ver achter hem zou moeten zitten. Al snel zien we haar verschijnen en ze vliegt door het eind-obstakel. Wat een bikkel!

Bij de finish krijgt ze tot haar verrassing te horen dat ze voorlopig derde staat! Bij survivalruns start je kort achter elkaar in kleine startgroepen, in een startgroep die later gestart is, kan dus toch nog een snellere loper zitten. Nog even afwachten dus of ze daadwerkelijk deze plek behoudt.

Mijn starttijd nadert en ik besluit me om te kleden en m’n tas in te leveren. Tijdens mijn warming-up daarna zie ik Margreet op het podium de derde prijs in ontvangst nemen. Wat een mooi resultaat! Het begint wat te spetteren en dat is het moment waarop ik naar het startvak moet. In het startvak staan we met wat dames en heren te schuilen in een tentje.

We mogen vertrekken en kort na de start moeten we een klein rondje lopen met wat bakstenen gevolgd door een reeks balken waar we overheen moeten door een kleiige greppel. Niks lastigs tot nu toe dus. Op één snelle loper na die ik echt niet bij kan houden, loop ik behoorlijk uit op de groep waar ik mee gestart ben.

Volgende obstakel is de “Spaanse ruiter” en ik moet even wachten tot het obstakel vrij is, omdat ik hier inmiddels de eerste achterblijvers van de voorgaande startgroep tref. Het is mij duidelijk dat er zeer verschillende niveaus aan deelnemers in deze categorie meedoen. Met veel vereende krachten worden er wat deelnemers over dit obstakel “getild”. Bij de trainingen vind ik de “Spaanse ruiter” altijd een lastig obstakel, maar ik kom er nu toch best goed overheen. Hier achteraan komen wat makkelijke obstakels. Banden-lianen, in- en uit een container klimmen en een schuine wand.

Dan volgt de kraan hindernis. Deze is niet voor de zes kilometer verplicht. Ik overweeg of ik hem tóch ga proberen, maar besluit dat ik me vasthoud aan mijn plan om “voorzichtig” kennis te maken met survivalrun. Nu al mijn armen in de verzuring helpen, zou me niet helpen gedurende de verdere run, dus ik vervolg mijn weg. Er volgen verdeeld over het traject een paar verschillende swingovers die ik zonder problemen neem. Dan 3 obstakels direct na elkaar. Een swingover, een muur en een stijgerbuis swingover. Ook deze passeer ik allemaal redelijk soepel achter elkaar en dat geeft me uiteraard een goed gevoel.

Na een ruime 3 kilometer en ongeveer een half uur onderweg te zijn, volgt er iets compleet nieuws voor mij: pijl en boog schieten. Indien je mist, moet je daar een “strafrondje” lopen met bakstenen. De vrijwilliger legt me uit hoe je de pijl op de boog moet aanleggen en ik schiet foutloos in het bord. Top! Hierna volgt een korte combinatie van apenhang naar lianen die goed te doen is.

Bij de verversingspost, neem ik een stukje banaan aan en pak wat gereed staande limonade.

Er volgt een uitgebreidere en lastigere combinatie met een behoorlijke wachtrij. Via staplussen door naar hangende balken die onderlangs gepasseerd moeten worden, dan direct over naar lianen uitkomend op een pallet, waar even kort gerust kan worden om verder te gaan in wederom een deel lianen tot aftik tegen een hangende pallet. Ik merk dat mijn armen nu wel behoorlijk verzuurd zijn en probeer tijdens het stuk lopen wat volgt met schudden de verzuring er uit te krijgen.

Bij de volgende swingovers lijkt het er op dat m’n krachten verspeeld zijn. Ik slaag er ook niet in om nog een voetklem te zetten die goed genoeg is om het laatste zetje over de balk te komen. Telkens glijd ik langs het touw naar beneden. Enigszins gefrustreerd accepteer ik het aanbod tot een zetje van een andere loper om over de balk te komen. Dit herhaalt zich bij nog een tweetal swingovers en ik verleen de dienst terug aan de ander.

Ik besluit maar een gelletje te nemen, om het laatste stukje weer een beetje energie te krijgen. We passeren een grappig obstakel: door appelkisten ingenieus te stapelen, is er een kruip-/klimdoorgang gecreëerd. Leuk gedaan en passend bij de streek (de Betuwe) waar de run plaatsvind. Nog even een band slepen en dan richting het eindspel. Waar ik in zicht van het eindobstakel nog twee swingovers moet doen. Ik passeer deze nu redelijk probleemloos. Het gelletje lijkt dus te helpen!

De eindcombi volgt. Ik heb hier, gedurende het wachten op mijn start, al een aantal deelnemers hun bandje zien inleveren. Het begint met een reeks lianen, gevold door staplussen (de 6 km categorie hoeft niet bovenlangs de balken en dat bespaard een hoop energie), daarna een pakladder. Ik ga er gecontroleerd doorheen en ben in feite klaar. De andere categorieën moesten tot slot ook nog een reeks verticale palen en ik besluit deze ook te proberen. Waar het bij de trainingen niet lukt, ga ik nu gecontroleerd langs de palen. Wat een super kick dat ik die nu gewoon haal! Nog even de bel aantikken, mijn bandje tonen en de “race” zit er op.

Uiteindelijk heb ik over de 6 kilometer, 1 uur 24 minuten en 24 seconden gedaan. Dat is een stuk trager dan ik normaliter over een obstacle run doe (dan loop ik eigenlijk altijd onder de 10 minuten per kilometer). Ik heb ook best veel tijd verloren bij de wachtrij voor de combihindernis en wat zitten knoeien bij de eerste swingovers daaropvolgend. Maar verder redelijk door kunnen lopen en hindernissen in een voor mij acceptabel tempo gepasseerd.

Mijn doel was om niet als laatste te finishen in de categorie. Uiteindelijk ben ik 23-e geworden van de 86 mannelijke deelnemers en dat zegt waarschijnlijk meer over het gemiddelde niveau wat in deze categorie meedeed, dan over mijn prestatie 😉

Met bandje!

In elk geval heb ik mezelf op een aantal onderdelen positief verrast, veel plezier gehad en een indruk gekregen waar de belangrijkste verbeterpunten liggen. Op naar de volgende survivalrun!